sevgili okurlar bugün size beni cok etkileyen bir günümü paylasmak istiyorum.bu sabah fakülteye, sinifa girdigimde cok heycanliydim.kendim mevzun oldugum fakültede yeni baslayan psikoloji ilk sinif ögrencilerine ,eski ögretmenimin ricasi üzerine, gönüllü ders yardim yapmayi kabul etmistim.ögrencilerle daha yakin ve samimi olabilmek icin yuvarlak bir masa olusturduk.böylece hepimiz birbirimizi görebiliyorduk.bu ilk günümüz oldugu icin önce tanismaya basladik.tanisma bitince hangi konularda zorluk yasadiklarini tek tek anlattilar bende sürekli defterime not aldim.

yan taraftan bir kiz yanindaki kiz arkadasinla tartismaya basladigi hic gözümden kacmamisti ama sustum ve sadece takip ediyordum.kizin biri diyerinden daha basarili oldugunu öne sürüyordu diyeri ise iddaliydi birdahaki sinavi kazanicagindan.artik kendimi tutamadim bu biraz ileri gitmisti.arada argo kelimelerde gecince susturmaya karar verdim kizlari.

ama nasil anlatmaliydim yanlis yolda olduklarini.ben ilk yillarimi hatirliyorumda arkadaslarimla aramda hic rekabet yoktu ,daha cok birbirimize destek ve yardimci olurduk her konuda.simdi hepimiz mevzun olduktan sonra yine birbirimize danisiriz ve birimiz diyerimize hastalarimiz hakkinda danisiriz.peki bizi böyle yapan neydi?sonradan hatirladim.bizi asil biz yapan cok saygi duydugum fakültede ögretmenimizdi. (more…)