Merhaba sevgili ziyaretcilerim,

uzun bir aradan sonra tekrar yaziyorum.Malesef bir kac gün rahatsizdim ve dün ancak biraz kendime gelebildim.Bugün sizlere meslegim ile ilgili birsey yazmayicagim.Bugün sizlere birini anlaticagim!

Sanirim 12 yasindaydik ve babam bizleri alistigimiz ortaokulumuzdan,cevremizden koparip cok degisik hic tanimadigimiz bir bölgeye yeni evimize götürdü.Kardesim ile benim suratim haftalarcak asik oldugu gibi babam ile annemede cok kizgindik.Bilirsiniz bir cocugun degisik cevreye alismasi hep zordur.Yeni evimiz bahceliydi ,evin ici kismen tamir icindeyken canim annecgim dogayi cok sevdiginden dolayi bahceyi adeta bir cennete cevirmisti.Henüz daha yaz tatilinde oldugumuz icin yeni evimiz ile ugras icindeydik,bu nedenle erken kalkiyor ve babamla birlikte tamirati tamamlamaya calisiyorduk.Bir gün bahcemize bir kiz girdi.Merakli köfteci gibi evimizin icini gözekledigini farketmistim.Zaten eve alisamamistim ve sevdigim arkadaslarimi eski mahalemizde birakmistik,bunun siniri ile disari cikip evimizi gözekleyen kiza bagirdigimla kalmadim birde bahcemizden kovdum.Yaz tatili bitmisti ve okullar acilmisti,yeni okuluma gitmemek icin binbir bahane ararken ,okul yolunda yine ayni kiza rastladim.Kiz iyi niyetliydi ve benimle arkadas olmak icin cok caba sarf ediyordu.Adi ZEYNEP´ti.Size zeynep´i söyle anlatabilirim…ben ne kadar yaramazsam zeynep o kadar usluydu.Ben ne kadar hircinsam zeynep o kadar sakindi.Ben ne kadar yapiliysam zeynep o kadar zayifti ve ben ne kadar beyazsam zeynep o kadar esmerdi.Kisaca zeynep benim tersimdi.Sanirim zit kutuplarda oldugumuz ,birbirimizi tamamliyor ve zamanla cok iyi arkadas olmustuk.Liseli yilarimizda ayni cocuga asik olur kavga etsekte barisik.Ögretmenlerimiz liseyi bitirdigimizde kesin party vermislerdir.Üniversite yillarimizda ciddi bir calisma icine girmistik.Ayni bölümü secmis ve ayni sinifi paylasiyorduk.Artik oturaklasmis daha olgun düsünmeye baslamistik.Zeynebin sakinligi ve benim hircinligim ile bircok güzel seyler basarmistik.Üniversitemizde ödev yardimi bölümü acmis ve gönüllü calisan arkadaslarimizla adimizi duyurmustuk.Üniversitenin her kösesinde biz taninmaya baslamistik ve sosyel hizmetlerde ayrica aktivlesmistik.Ailelerimiz bizim bu sekilde yogun calismalarimizdan yüzümüzü göremez olmuslardi.O günlerde zeynep zaman zaman halsiz düsüyordu.Cok fazla tempolu calismadan dolayi strese girdigini düsünüyorduk.Vitamin almasina ramen ve hafta sonlari dinlenmesine ramen gitikce kötülesiyordu halsizligi.Vucutunda ufak yaralar belirdiginde ailesi zeynebi doktora götürdü.Daha öncede götürmüslerdi fakat bir teshis konulmamisti.Doktor dönüsü zeynep beni aradi.Agliyordu telefonda.Bir simsek benden daha hizli gidemezdi zeyneplerin evine.Zeynepte leukämie hastaligi teshisi koyulmustu.Acil hastaneye gitti ve giderken dershanedeki ögrencileri hafta sonu birlikte calistigimiz sosyel hizmetleri ihmal etmememi söyledi.Zaman zeynepsiz cok aci geciyordu.Hergün oukuldan sonra zeynebe gidiyor günlük olaylari anlatiyordum.Sevdigi yiycekleri hemsirelerden gizli tasiyordum ve birlikte afiyetle yiyorduk.Zeynebe ilik nakli yapilmasi gerekiyordu ve ailesinin kani malesef uymadi.Sosyel hizmetlerinin yardimi ile 2 Üniversitede bir kan bagis kampanyasi hazirlayarak zeynebin kanini aradik.Basarili olmamiza ramen savasi kaybediyorduk.Malesef arkadasim bütün cabalarimiza ramen kötüye gidiyordu.Artik sakli yiycek tasiyamiyordum cünki yiyemiyordu.Yataginda yari baygin yatiyordu.Hemsirelere birakmiyordum arkadasimi ben yikiyor ve cremliyordum.Vucutunda acilan yaralari pansuman yapiyordum ve sürekli hic durmadan konusuyordum.Böylece kendini birakmiyordu.Ölümüne 1 hafta kala bana söyledigi sözler bunlardi! (more…)