Merhaba sevgili ziyaretcilerim,

uzun bir aradan sonra tekrar yaziyorum.Malesef bir kac gün rahatsizdim ve dün ancak biraz kendime gelebildim.Bugün sizlere meslegim ile ilgili birsey yazmayicagim.Bugün sizlere birini anlaticagim!

Sanirim 12 yasindaydik ve babam bizleri alistigimiz ortaokulumuzdan,cevremizden koparip cok degisik hic tanimadigimiz bir bölgeye yeni evimize götürdü.Kardesim ile benim suratim haftalarcak asik oldugu gibi babam ile annemede cok kizgindik.Bilirsiniz bir cocugun degisik cevreye alismasi hep zordur.Yeni evimiz bahceliydi ,evin ici kismen tamir icindeyken canim annecgim dogayi cok sevdiginden dolayi bahceyi adeta bir cennete cevirmisti.Henüz daha yaz tatilinde oldugumuz icin yeni evimiz ile ugras icindeydik,bu nedenle erken kalkiyor ve babamla birlikte tamirati tamamlamaya calisiyorduk.Bir gün bahcemize bir kiz girdi.Merakli köfteci gibi evimizin icini gözekledigini farketmistim.Zaten eve alisamamistim ve sevdigim arkadaslarimi eski mahalemizde birakmistik,bunun siniri ile disari cikip evimizi gözekleyen kiza bagirdigimla kalmadim birde bahcemizden kovdum.Yaz tatili bitmisti ve okullar acilmisti,yeni okuluma gitmemek icin binbir bahane ararken ,okul yolunda yine ayni kiza rastladim.Kiz iyi niyetliydi ve benimle arkadas olmak icin cok caba sarf ediyordu.Adi ZEYNEP´ti.Size zeynep´i söyle anlatabilirim…ben ne kadar yaramazsam zeynep o kadar usluydu.Ben ne kadar hircinsam zeynep o kadar sakindi.Ben ne kadar yapiliysam zeynep o kadar zayifti ve ben ne kadar beyazsam zeynep o kadar esmerdi.Kisaca zeynep benim tersimdi.Sanirim zit kutuplarda oldugumuz ,birbirimizi tamamliyor ve zamanla cok iyi arkadas olmustuk.Liseli yilarimizda ayni cocuga asik olur kavga etsekte barisik.Ögretmenlerimiz liseyi bitirdigimizde kesin party vermislerdir.Üniversite yillarimizda ciddi bir calisma icine girmistik.Ayni bölümü secmis ve ayni sinifi paylasiyorduk.Artik oturaklasmis daha olgun düsünmeye baslamistik.Zeynebin sakinligi ve benim hircinligim ile bircok güzel seyler basarmistik.Üniversitemizde ödev yardimi bölümü acmis ve gönüllü calisan arkadaslarimizla adimizi duyurmustuk.Üniversitenin her kösesinde biz taninmaya baslamistik ve sosyel hizmetlerde ayrica aktivlesmistik.Ailelerimiz bizim bu sekilde yogun calismalarimizdan yüzümüzü göremez olmuslardi.O günlerde zeynep zaman zaman halsiz düsüyordu.Cok fazla tempolu calismadan dolayi strese girdigini düsünüyorduk.Vitamin almasina ramen ve hafta sonlari dinlenmesine ramen gitikce kötülesiyordu halsizligi.Vucutunda ufak yaralar belirdiginde ailesi zeynebi doktora götürdü.Daha öncede götürmüslerdi fakat bir teshis konulmamisti.Doktor dönüsü zeynep beni aradi.Agliyordu telefonda.Bir simsek benden daha hizli gidemezdi zeyneplerin evine.Zeynepte leukämie hastaligi teshisi koyulmustu.Acil hastaneye gitti ve giderken dershanedeki ögrencileri hafta sonu birlikte calistigimiz sosyel hizmetleri ihmal etmememi söyledi.Zaman zeynepsiz cok aci geciyordu.Hergün oukuldan sonra zeynebe gidiyor günlük olaylari anlatiyordum.Sevdigi yiycekleri hemsirelerden gizli tasiyordum ve birlikte afiyetle yiyorduk.Zeynebe ilik nakli yapilmasi gerekiyordu ve ailesinin kani malesef uymadi.Sosyel hizmetlerinin yardimi ile 2 Üniversitede bir kan bagis kampanyasi hazirlayarak zeynebin kanini aradik.Basarili olmamiza ramen savasi kaybediyorduk.Malesef arkadasim bütün cabalarimiza ramen kötüye gidiyordu.Artik sakli yiycek tasiyamiyordum cünki yiyemiyordu.Yataginda yari baygin yatiyordu.Hemsirelere birakmiyordum arkadasimi ben yikiyor ve cremliyordum.Vucutunda acilan yaralari pansuman yapiyordum ve sürekli hic durmadan konusuyordum.Böylece kendini birakmiyordu.Ölümüne 1 hafta kala bana söyledigi sözler bunlardi! Devamı »

Sonlar yürek sızlatır acıtır…Bir hayatın sona ermesi,bir çiçeğin solup ölmesi,ideallerin gerçeğe ulaşamaması,yolların bitişi,beklemelerin,güzel bir şarkının bitmesi,tamamlanamayan sohbetler…

Erteleyerek tüketiyoruz yaşamı…Şimdi yoğunum sonra yaparım,bu gün yorgunum haftaya giderim,acelesi yok yarın söylerim…Yarın olacak mı acaba diye düşünmeyiz bile…Yarınımız olacak mı ? Yarın olduğunda şansımız olacak mı ? Devamı »

Sevdigim bir hikaye…

Eğer bir anne iseniz veya bir anneniz varsa burada yazdıklarımı gayet iyi anlayacaksınız: Evet, düşündüğümde babalar da ne demek istediğimi anlayabilirler ama ancak anneler burada yazılanları gerçekten hissedebilirler. 21 senelik evlilikten sonra “aşk ışıltısını” canlı tutmanın yeni bir yolunu buldum.Eğer bir anne iseniz veya bir anneniz varsa burada yazdıklarımı gayet iyi anlayacaksınız: Evet, düşündüğümde babalar da ne demek istediğimi anlayabilirler ama ancak anneler burada yazılanları gerçekten hissedebilirler. 21 senelik evlilikten sonra “aşk ışıltısını” canlı tutmanın yeni bir yolunu buldum. Devamı »

Sevgili okurlarim,bu sabah beden dilini yazmaya karar verdim.Nedenini merak etiyseniz aciklayim…Dün Ankara shereton´da “Ertugrul” kitabinin tanitim gününe katilan degerlim bana herkezin gravatli ve tek kendisinin kot pantolonla katildigini anlatti.Acik büfeye oturdugunu ve kitap tanitimini dinlerken rahat bir sekilde karnini doyurdugunu anlatiginda kahkahalara bogulmamam imkansizdi.Iste bu rahat ve kaliteye degilde insanin kendisine deger veren bir beden dilidir!

Arkadaslar,bazen öyle bir sinirli an yasariz ki , karsimizdaki insani 1 kasik suda bogucagimiz gelir. Bizi sinirlendiren (herhangi kisi) kisiyi tersleyerek cevap veririz, yada ayni sekilde geri sinirlendirmeye calisiriz.Savas acariz.Fakat karsimizdaki bizim bu tepkimize sevinir ve bize tekrar cevap verir.Bu savas böylece devam eder dimi?Aslinda bizi sinirlendiren(herhangi kisi)kisiye cevap vermeden beden dilimizle cok etkileyici susturabiliriz.Örnegin,gözlerinin icine bakarak tebessümünüzü hafiften gözlerinizi kisarak ettiginiz an sizin karsinizdaki kisiyi olaganüstü korkutursunuz.Inaninki o kisi birdaha size yaklasamaz ancak belki bir kac deneme daha yapabilir. Devamı »

Bir hayvan seven insan gördügümde dedemin sözü aklima düser”Hayvan sevmeyen insan,insani hic sevmez”!Bu sözün üniversite yillarimda psikoloji bölümünü okurken , ne kadar dogru oldugunu anladim.Hayvan seven insanlari ve sevmeyen insanlari gözetledim ve inceledim.Hayvan sevgisi ile büyüyen insanlarin daha sevecen ve merhametli oldugunu anladigim kadar hayvan sevgisi olmayan insanlarin icine kapanik ve sert oldugunu farkketim.Ilk okul yillarimda sokakta her gördügüm hayvani eve tasiyor karnini doyurdugumu cok iyi hatirliyorum.Bu bizim dedemle ortak yapimizdir.Babam bir köy cocugudur ve bizlerde malesef sadece okul tatillerinde dedemin ciftligine gidebiliyorduk.Atlar,Koyunlar,Inekler ve bir cok kedilerimiz köpeklerimiz bizim tatil boyu dostumuz olurdu.Köydeki cocuklari böyle bir güzelik icinde büyüdükleri icin kiskanirdim.Köyden ayrilirken icime bir hüzün cöktügünü ve arabanin icinde kardesim ile birlikte agladigimi gören babam dayanamadi ve bir gece is cikisi kucaginda minik bir köpekle eve gelmisti.Dünyalar bizim oldugu gibi minik köpek bizim dostumuz olmustu.Eve degisik bir nese ile geliyor ve hemen köpeyimi gezdiriyordum.Top oynamayi ögretigim gibi cocuk aklimla konusmayi bile ögretmeye calisiyordum.Üniversite yillarima kadar minik köpeyim benimle birlikteydi , 12 yil sonra onu kaybettik.Simdi ise bir tatli kedim var ve inanin bu kedim benim stress topumdur.

Insan gelisiminde de hayvanlarin, bitkilerin özellikle de evcil hayvanlarin katkisi sanildigindan daha coktur. Dogayi seven Hayvanlari ve bitkileride sevdigini unutmayalim! Devamı »