8 Responses for "PANIK ATAK"

1. Fiesta Nisan 4th, 2008 at 00:34 1

   Kendimi asiri miktarda kahve ictikten sonra aniden kendini gosteren yuksek kalp atislarinin hayatimin belki de son nefes alip verisleri oldugunu dusunurum hep. ya da yukseklere tirmanip ellerim buz kestiginde parmak uclarimin sizisi ayaklarimin dayanilmaz yorgunluguyla birlesince, surekli kangren olup parmaklarimin kesilecegi tehlikesiyle karsi karsiya oldugum duygusuna kapilirim. ve her kamikazeye bindigimde bas asagi geldigimde beni seven herkes icin dua ederdim cocuklugumda dunyaya tersten baktigimda. olume yaklastigimiz, sona geldigimizi dusundugumuz her an bizi hayata daha da yakinlastirir, ve hayatin daha iyi algilamamizi saglar nispeten. ve boyledir ki adrenalin hormonunun bedenimde had safhaya ulastigi her ani hayata tatli, ilik bir esinti olarak gormusumdur hep. panik atak olma durumu cogumuzun sik yasadigi bir ruhsal bozukluk olsa gerek, yazilanlari okuyup itiraf edecek olursak.
   Guzel yazilarinizin devamini beklerim, sevgiler.

2. hülya Şubat 1st, 2009 at 17:09 2

   bu aralar kendimi mutsuz uykusuz ve yoğun düşünceli endişeli hissediyorum panik atak belirtilerinin hemen hemen hepsi var ama hepsi aynı anda olmayabiliyor doktorum depresyon dedi sabah kalktığımda YANLIZLIK KORKU SIKINTI VERİYOR
   ANNEMLERE GİDİYORUM ORDAKİ ÇOK KONUŞMALAR RAHATSIZ EDİYOR GERGİN MUTSUZ UMUTSUZUM HEP KORKULARIM ENDİŞELERİMLE İLGİLİ ARAŞTIRMALAR İÇİNDEYİM NEDEN HERKES GİBİ NORMAL DAVRANMAYIP EVHAMLIYIM HAYATIN BANA YAŞATTIĞI ZORLUKLARDANMI OLDUM YOKSA 4 AYDI KAYGILIYIM KURTULMAK İSTİYORUM İNSANLARA BAKIP KENDİMLE KIYASLAYIP MUTSUZ OLUYORUM BENDEKİ SIKINTILAR NEDİR

3. Dr. Su Şubat 10th, 2009 at 15:36 3

   hülya hanim,
   doktorunuz depresyon demis olabilir fakat kendinizde biraz arastirma yapmayi ihmal etmeyin.bayanlarda biraz dikkatli olmak gerekiyor.yasinizin ve regle günlerinizin büyük rolu olabilir.örnegin monapoza girmis olabilirsiniz veya regle günlerinizi bunalimli yasiyor bilirsiniz.önce bir ön muayne olmadan anti depres.´a uzanmaniz dogru degil.
   sevgilerimle

4. murat Mayıs 28th, 2009 at 18:18 4

   merhabalar

   yaklaşık 2 yıl önce panik atak teşhisi konulmuştu.2-3 ay kadar antidepresan kullanmıştım ve doktorum ben söyleyene kadar bırakmamalısın demesine rağmen bırakmıştım.çünkü gerçekten hayata yeniden bağlanmıştım.herşey çok iyiydi ve devam ediyordu.ve doktorum kndini çok yakın zmnda iyi hissedebilirsn buna aldanma bırakırsan daha da ilerleyebilir demişti.şimdi ne kdr da bencillik yaptığımı biliyorum:( nyse durum bu şimdide yne eskisi gbi korkularım ön plana çıkmaya başladı.yolculuk bile yapmaktan korkar hale geldm.1 hafta sonra 7 saatlik bir otobus yolculuğu yapmam gerekiyor.nasıl geçirebilirm şimdilik yardımcı olabilirmisiniz.tavsiye olarak.geldiğimde yne terapiye başlıycam:( teşekkür ederim

5. gülnur adalı Temmuz 1st, 2009 at 21:41 5

   bende panik atak hastasıyım ilaç kullanamıyoru çünkü çok kötü oluyorum ne yapa bilirim yardım edin kötü şeyler geliyor aklıma

6. yusuf Kasım 6th, 2009 at 03:48 6

   arkadaşlar öncelikle hepinize şimdiden hayırlı cumalar dilerim size bu hastalığı çok kötü bir şekilde yaşayan biri olarak doktorsuz ilaçsız nasıl yendiğimi anlatmak istiyorum size faydalı olabilirsem ki olacağıma inanıyorum benim için dua etmeniz yeterli olacaktır benim yaşım 24 bu hastalığa 5 sene önce hayatımın en güzel yıllarında yakalandım ve çok güzel yıllarımı bir hiç uğruna heba etmişim ilk atak beni iş yerimde yakaladı güzel bir restoranda garsonluk yapıyordum yılbaşı gecesiydi eğlence bitmiş herkes dağılmış bizde masaları toplarken birden kalbimin yerinden çıkcakmış gibi atmaya başladığını hissettim ve şiddeti gitgide artıyordu tamam dedim buraya kadar ben ölüyorum arkadaşlara ben ölüyorum dedim hepsi şaka yaptığımı sandılar birden ilk atak olduğu için kendimi iyice kaybettim tamam dedim anneme söyleyin hakkını helal etsin yaşayanlar bilir ilk atak en öldürücü olandır çünkü bu illet hakkında hiçbir şey bilmediğiniz için bu senaryoyu gerçek sanarsınız neyse beni hemen arabyla acile götürdüler doktor görür görmez anladı bana dedi senin hastalığın kalple falan değil psikolojinle alakalı dediysede hepiniz gibi bende bnm önemli bir şeyim var doktor bulamadı düşüncesine kapıldım :) sonra bu olayın üzerine 5 ay kadar hiçbir şey yaşmadım 5 ay sonra yine işe giderken otobüs içinde nefes alamadığımı gizli bir elin beni yakaladığını hissediyordum otobüsten indim işe doğru gitmeye çalıştım ama nafile kalp atışlarımda aynı oranda hızlanmaya başladı çevremdn geçen insanlara beni kurtarın ölüyorum ambulans çağırın diycek takati biel bulamadım kendimde iş yerine kendimi attım ve ambulans çağırın dediğimi hatırlıyorum neyse doktorlar geldi panik atak hastaları birazda hasta moduna girmeyi severler ya doktor bana beni duyyormusun diyor ben duyduğum halde o an vücudumla ilgilendiğimden aklımdan kimbilir hangi felaket senaryosunu geçirdiğimden cvb vermiyorum ambulanstaki doktor diyor sireni çalıştırmayın hastanın durumu iyi ben hala bende bir hastalık var kalbimde ya da beynimde bir şey var ama doktorlar görmüyor düşüncesindeyim neyse ambulans acile getirdi durumum hakkında bilgi veren ambulans doktoru bir şeyi yok sanırım hocam panik atak geçiriyor dediysede bn hala vasiyetimi hazırlma pozisyonlarındayım :)neyse acil servis doktoru bana varmı bir yerinde ağrı diyor kalbim çok ağrıyor diyorum ekg çekiliyor temiz beynim ağrıyor diyorum röntgen çekiliyor temiz doktor bana hiçbir şeyin yok diyor hepinize söylediği gibi ben sanki bundan mutsuz olma düşüncesiyle benim bir şeyim var doktorlar bulamıyor neyim var acaba sorularıyla eve doğru yol alıyorum ertesi gün iş var iş yerinde kalp krizi ya da beyin kanması geçirsem beni hastaneye yetiştirimezler ölürüm birde yaşadığım ambulans vakalarıyla birazda utancımdan çalıştığım işide bırakıyorum.hayatımın en büyük hatsını da bununla yapıyorum bu durumda olup iş bırakmayı düşünen varsa sakın bırakmasın ailem bende bir tuhaflık olduğunu seziyor ama anlam veremiyor onlara yarım yamalak anlatmaya çalışıyorum evham diyorlar geçiştiriyorlardı ve sonunda onlar haklı çıktı:)neyse işi bırkmam bnm felaketim oldu bnm gibi bir sağlıklı bir insan sokağı bırakın kapının önüne çıkamz oldu ne zaman dışarı çıksam kalbim başlıyor küt küt atmaya beynimde bir ağrı hemen koşarak geri eve dönüyordum sokakta ölmeyeyim diye sanki ölüm geldikten sonra evde ölmeyeceğim ya:) neyse artık evden dışarı çıkamaz olmuştum bakkala ekmek almaya bile gidemiyordum ya yolda ölürsem diye hiç unutmam annem bir kere beni pazara yollamıştı pazarla evimiz arasında 500 metre var pazara girerken bir ölüm çıkarken bir ölümdü bnm için o kallbalık beni bitiriyordu o zamanlar neyse istediklerini güç bela aldım annemin bir an önce kendmi eve atmak istediğimden koşarak kaçarsına eve doğru koşmaya başladım sanki kimden ve neden kaçıyorsam koşarken poşetlerden biri yırtıldı meyveler döküldü teyzenin biri oğlum meyvelerin düştü desede aldırmadan eve koşmaya devam ettim kesin arkamdan delidir demiştir :) neyse kendimi sözde garantiye almış olduğum eve geldiğimde annem pazardan aldıklarımı sorduğunda birkaç öteberi gösterip pazarın pahalı olduğunu almadığımı döyledim kadın ne bilsin poşetleri yırtmama rağmen koşar adımla eve kaçtıp geldiğimi bu arada işten çıktığım için sigortamda bitmişti birde sosyal güvencem olmadığım için kendimi iyice çresiz hissediyordum ben kalp krizi beyin kanaması geçircem hastaneye gidemiyecğim tarzında düşüncelere kapılmıştım birde bunun yanı sıra otobüse minbüse hiçbirşeye biemiyor evdem dıları çıkamıyor günlerim evde felaket senaryoları kurup kendime çeşit ölüm şekilleri bularak felaket şekilde son buluyordu kardeşim bana gel gezelim bugün dediğinde saçma sapan bahaneler bulup (güya dışarı çıkınca ölecem ya :) ) ne kadar ısrar etsede gitmiyordum zavallı yaşlı annem ablamlara tek gidiyor ne söylerse beni götüremiyordu günlerim o küçücük evin içine hapsolmuştu insan öldümü kurtulur bu ölümden daha beter bir duyguydu annem çalışmamı söylüyor bense ben artık çalışamam diyordum evin önüne çıkamayan adam nasıl çalışırdı.neyse bu ruh hali yaklaşık 3 sene sürdü koskoca 3 sene bu tür saçmalıklarla heab oldu gitti.bir gün ev sahibimiz evi boşaltın dedi bu bnm hayatımda dönüm noktasıdır e haliyle ev aramak gerekecek annem yaşlı arayamaz kardeşim çalışıyor iş başa düştü aramaya arıycağım ama nasıl neyse çıktım dışarı ama yine binbir türlü senaryoyla bir yandan ev arıyorum bir yandan aha şimdi bayldım ölecem düşünceleri aklımda neyse 3 sene insan yaşadıklarından hiçmi ders çıkarmaz insan 1 defa ölür 1 defa geçirirse kalp krizi geçirir bir defa beyin kanaması geçirir ki hiçbirimizdede böle bir şey yok hepsi evham neyse yeni evimize taşındık yeni evimizle birlikte her şey değişmeye başladı ALLAHIN bir hikmeti ya tuttuğumuz ev camiye çok yakındı o güne kadar hep ölüm korkusyla uyandığım uykularımdan sabah ezanıyla uyanmaya bşladım ve ben o kadar çok dinle alaksaı olan bir insanda değilimdir neyse artık yavaş yavaş dışarı çıkmaya başladım çarşı alışveriş derken eskiden tanıdığım biri bana part time olarak garsonluk yapmamı istedi yapabilirmiydim kendine güvenini yitirmiş her dkika ölümü düşüne bir insan olarak bunu yapabilrmiydim ve kendi kendime bu hastalığı yenmek için önce part time olarak çlışmaya kara verdim hiç kimse bu hastalığı birden yeneceğini falan sanmasın her şey zamnla neyse başladım çalışmaya ilk günler biraz zorlandım iş adamlarına servis yapıyordum 3 sene boyuncada çalışmamıştım ama kendi kendime dedim sen bundan iyisini daha önce yapmıştın yaparsın 1 sene boyunca çalıştım tabi yine aklımda panik atak kalıntıları ama eskisi kadar şiddetli değildi artık ama yinede günün her saati bnmleydi kendi kendime dedim benim hayatımda eksik olan bir şeyler var bu hastalık beni ondan bırakmıyor bir gün yine odamda yatrken mübarek sabah ezanın sesiyle korkusuzca uyandım bu defa her zamanki gibi uyumaycaktım karrlıydım gidip sabah namazını kılacaktım inanırmısınız panik atağın saçma düşüncelerinden arınmış olarak sabah namazımı kıldım eve geldiğimde o kadar huzurluydum ki bu panik atağı yaşadığım son gece olmuştu kendimi maneviyata verdim yaşadığım bütün korkular son bulmuş oldu ben o kadar sandığınız kadar aşırı dindar bir insanda değilimdir ama bu hastalığın tek çaresi ALLAH c.c yönelmek ve ondan yardım dilemektir ben şu anda bu illetten tam olarak kurtulduğum için sizede yardımcı olmak istedim unutmayın hastalığı verende şifasını verende ALLAH C.C hepiniz kötü bir şeyler olduğunda ALLAHIM bana yardım et dersiniz ama önemli olan başımıza
   bir musubet gelmeden ALLAHA yaklaşmaktır ben bu hastalığa yakalndığım için kendimi çok şanslı hissediyorum çünkü bu sayede ALLAHIMA yeniden yakın oldum
   eskiden canım yandığında ALLAHIM BANA YRDIM ET diyenlerdendim şimdi ALLAHIN her zaman bnmle berber olduğunu bilenlerdenim sevgili arakadaşlarım içinizden yazdığım yazıyı Provoke etmek isteyen insanlar olacak ALLAH c.c herkesin kalbine göre versin diyorum şunu unutmayın ilaçlar sadece beyninizi uyşturmaktan öteye gitmez beyninize hükmeden siz olun ve şunu unutmayın yazılmış olan bir kaderi yazışıyoruz yeri ve zmanı geldiğinde ne yaprsak yapalım ölceğiz bunun için korkup hayatı kendimize zehir etmeye değrmi ben gözünü para hırsı bürümş birilerine hiç ilaç kullanmadan da bu hastalığı yenmenin mümkün olduğunu göstermek için bu yazıyı kaleme aldım bir zamanlar ölümden korkan ben ölümle dalga geçercesine dominos pizzada motorlu kuryelik yapıyorum kaderimdeki ölüm anını bekliyorum size yardımcı olabildiysem ne mutlu bana benimle düşüncelerini paylaşmak istiyen arkadaşlar ALLAH hepinize acil şifalar versin

7. gulnur adalı Ocak 2nd, 2010 at 22:28 7

   haydi panik atak hastaları facebookta buluşalım ecrin taş diye gir bu guruba sende katıl

8. cihan Şubat 10th, 2010 at 18:07 8

   bende panik atağım 18 yaşımdayım 1 sene oldu panik atakla tanışalı ilk başta iş yerinde geçirdim panik atağı bir büfe çalışıyordum akşam üstü 6 filan saat müşteriler vardı birden kalbim çarpıntı yaptı sanki boğazımda atıyordu kalbim napıcamı şaşırdım nasıl geçer filan diye kendime soruyorum heralde bitti buraya kadarmış dedim içimden bi yandanda müşterilere bişey çaktırmak istemiyorum bi abla vardı müşteri noldu oğlum iyimisin dedi iyiyim dedim zor güç nefes nefese kalmıştım bayılacakmış gibi oldum neyse müşteriler gittikten sonra lavoboya geçtim elimi yüzümü yıkadım oturdum neden oldu filan diye sorarken bi daha çarpıntı oldu iyice korktum tabiki.yan tarafta matbaacı vardı ona haber ver babamı aradım onlar geldi tansiyonumun düştüğünü falan zannettiler ayran içtim geçti 15-20 dakika sonra kendimi iyi hissediyorum filan dedim gittiler.5-10 gün sonra yine aynısı olunca korkmaya başladım kalp krizi kesin bu dedim hastaneyte gittim muayene oldum doktor psikolojik dedi ben inanmadım bi başka doktora daha gittim oda psikolojik dedi iştah filan kalmamıştı iştah açıcı ilaç kullanıyordum dışarı çıkmak hiç yoktu zaten 2-3 hafta evde kaldıktan sonra olmicak dedim böle internetten araştırma yaptım panik atak olduğumu anladım belirtiler aynıydı çünkü.sonra annemle birlikte dışarıya markete filan gitmeye başladım erken kalkıp erken uyumaya başladım 3 gün boyunca böle oldu sonra kendimi daha iyi hissetmeye başladım evden dışarı 50-100 metre gidemezken daha uzaklara gitmeye başladım tabi bu arada işten çıkmak zorunda kaldım dışarıya çıkma korkusu vardı çünkü kaybolupta eve bir daha dönemicekmişi gibi oluyordu şimdi biraz biraz daha iyiyim inş daha iyi olurum :) inş sizde bu yazıları okuyup biraz rahatlarsınız…