sevgili okurlar bugün size beni cok etkileyen bir günümü paylasmak istiyorum.bu sabah fakülteye, sinifa girdigimde cok heycanliydim.kendim mevzun oldugum fakültede yeni baslayan psikoloji ilk sinif ögrencilerine ,eski ögretmenimin ricasi üzerine, gönüllü ders yardim yapmayi kabul etmistim.ögrencilerle daha yakin ve samimi olabilmek icin yuvarlak bir masa olusturduk.böylece hepimiz birbirimizi görebiliyorduk.bu ilk günümüz oldugu icin önce tanismaya basladik.tanisma bitince hangi konularda zorluk yasadiklarini tek tek anlattilar bende sürekli defterime not aldim.

yan taraftan bir kiz yanindaki kiz arkadasinla tartismaya basladigi hic gözümden kacmamisti ama sustum ve sadece takip ediyordum.kizin biri diyerinden daha basarili oldugunu öne sürüyordu diyeri ise iddaliydi birdahaki sinavi kazanicagindan.artik kendimi tutamadim bu biraz ileri gitmisti.arada argo kelimelerde gecince susturmaya karar verdim kizlari.

ama nasil anlatmaliydim yanlis yolda olduklarini.ben ilk yillarimi hatirliyorumda arkadaslarimla aramda hic rekabet yoktu ,daha cok birbirimize destek ve yardimci olurduk her konuda.simdi hepimiz mevzun olduktan sonra yine birbirimize danisiriz ve birimiz diyerimize hastalarimiz hakkinda danisiriz.peki bizi böyle yapan neydi?sonradan hatirladim.bizi asil biz yapan cok saygi duydugum fakültede ögretmenimizdi.

bir gercek hikayeyi bize yasatmisti.birgün sinifta ögretmenimiz bize kisilik üzerine ders verirken birsey farkketmis olucakki dersi yarida kesti.yarinki dersiniz …herkez bugün eve gidince bir plastik torba alicak ve icine nefret ettigi,sinirlendigi,kiskandigi,cekemedigi,dedikodusunu yaptigi,ön yargili davrandigi kisilerin isimlerini 1 er patates üzerine kalemle yazicak ve plastik torbanin icine doldurucak.bu torbayi bir iple baglayicak ve buraya yarin derse getiricek dedi.bizler cok sasirmistik ama ne yapabilirdikki bu bir dersti.eve geldigimde ögretmenimin dediklerinin aynisini yapmistim.bircok patatesim olmustu torbada ve tasimakta biraz zorluk cekiyordum.ertesi günü derse hepimiz girdik hatta arkadasin birinin 40in üzerinde patatesi vardi ona cok gülmüstük.ögretmenimiz bu plastik torbayi 1 hafta boyu sürekli yanimizda tasimamizi emir etti.bu nasil bir dersti anlamadik gitti ama mecbur kaldik.havuza gidiyorduk , torbalar yanimizda,carsida dolasiyorduk yine torbalar sirtimizda.artik fakültedeki diyer bölümden ögrenciler bizimle dalga geciyorlardi.bunlar psikoloji okuyanlar diyorlar ve gülüyorlardi.büyük zahmetlerle 1 haftayi bitirmistik.bir hafta sonra derse girdigimizde bazi arkadaslardan sikayetler basladi,dügüne davetliymis birisi ve torbayi yaninda tasimis.diyer arkadasda diyorduki “artik kokuyor bu patatesler uyuyamiyorum gece kurtlandi bunlar”ögretmenimiz gülümsedi bizi dinlerken.

bu torbanin icindeki patatesler sizin iciniz dedi ögretmenimiz.sizin iciniz kokarken nasil baskalarina yardim ediceksiniz?nefret sizde var-kiskanclik sizde var-ön yargi var-cekememezlik var-dedikodu var.bir hafta boyu sirtinizda tasidiginiz patatesler asil sizlerin icinizde yerlesmis,sadece size degil cevrenizede zarar veren kisiliginizdir dedi.önce kendinizi düzeltinki disardaki insanlara yardiminiz dokunsun!bütün sinif susmustu.ögretmenimiz hakliydi ve bize güzel bir ders vermisti.posetleri actigimizda sinifin ici berbat kokmustu.sirayla posetleri cöpe atarken kötü kisiligimizide yendigimizi hissetik.

bu asil gercek hikaye olan ama ögretmnimiz tarafindan bize yasatilan dersi hic unutmadim.bende bugün ögrencilerime bu hikayeyi anlattim.eger arzu ederlerse deneyebiliriz dedim.ögrencilerin birbirine son saat icinde daha degisik davrandiklarini farkketim.